Aanlegplaats

Door de geringe dynamiek van de Vecht en het kleine verschil tussen land en water is die overgang voor verschillende doelgroepen interessant. Dat is al eeuwen het geval, zo tonen oude prenten, en nu nog. Vissers, aanleggende boten, uitrustende wandelaars en woonbootbewoners zoeken die overgang op. Daarvoor zijn plekken nodig, vanaf de weg bereikbaar, en afmeermogelijkheden, vanaf het water bereikbaar. Tegelijk is de zone van land naar water (poten- tieel) de in oekologisch opzicht meest waardevolle Vechtzone. De verschillende belangen worden in de huidige situatie niet gehonoreerd. In meerdere plannen wordt voor de een of de andere doelgroep iets bedacht: natuurlijke oevers, aanlegplaatsen en visstekken. Maar het zou jammer zijn als voor al die verschillende doelen verschillende objecten met een eigen logica worden bedacht. De Vecht is al vol genoeg.

In meerdere trefwoorden wordt het ‘stapelen’ van belangen langs de oever als oplossingsrichting verkend. De gestapelde oplossingsrichting is in feite uit de huidige Vecht af te leiden. De dwarse steiger met meerpalen koppelt land aan water; biedt ‘plek’ en afmeermogelijkheid en heeft als voordeel, dat wanneer deze in een zekere ritmiek worden toegepast de steiger een oeverzone mee definiëert. Zoals de populier aan de Maas om de zoveel meter terugkomt, zou de Vechtsteiger, met name aan de oostzijde, de diverse aanspraken bedienen. Er ontstaat dan langs de Vecht een interessante menging van een ‘publieke taal’ zoals de hierbo- ven afgebeelde steiger en de vele door aanwonen- den aangelegde constructies met een duidelijk particulier handschrift. Wellicht kan, net als bij landgoederen, een soort ‘opengesteld’ karakter de toegankelijkheid van de Vecht via particuliere steigers vergroten.

Picknick Varen

10