Particulier

verdwijnt. Duidelijk is wel, dat dat de ruimte voor planvorming beïnvloedt.

Alle planvorming die met oevers te maken heeft, moet dus met een groot aantal grondbezitters rekenen. Of dit feit positief of negatief is, valt nog te bezien; bij de aanleg van eco-oevers hebben particulieren positief meegewerkt. Niet alleen het grondbezit, ook de beeldtaal toont het hoge aandeel particuliere invloed. De openbare ruimte van de Vecht ontleend deels zijn charme, maar ook zijn beperkingen hieraan. De charme is te vinden in de individuele zorg voor meubilair en beplanting; de beperking in een afgesloten karakter. Het streven zou moeten zijn, deze laatste beperking te verminderen en de charme te behouden.

Een opvallend aspect van de Vecht is de mate waarin de rivier door particulieren wordt vormgegeven. Het aandeel particulier grondbezit is zeer hoog. In het kader van het Restauratieplan is dat gedocumenteerd; dit deeltrajectje tussen Maarssen en Breukelen is bijna geheel roze, de aanduiding voor particulier bezit. De grote rivieren of rivieren die een waterstaat- kundige taak hebben die van collectief belang is, zijn de laatste jaren waar mogelijk ook in termen van grondbezit collectief geworden. Argument is, dat alleen een publiek grondbeheer afdoende het collectieve belang garandeert. De Vecht heeft nauwelijks een publiek veiligheidsbelang waar- door dat institutionele grondbezit niet te verdedi- gen zou zijn. Het karakter van een rivier als de Vecht zal daarom een sterker profiel krijgen ten opzichte van rivieren waar particulier bezit

[ uit: Restauratieplan Vechtoevers; bijlagen 1991 ]

‘Vechten voor een oever’ Restauratieplan Vecht

74