Vanouds was de Vecht een belangrijke transportas: de Keulse Vaart. Daarom was aan de oostzijde van de Vecht een jaagpad aanwezig. Oude foto’s tonen dat het jaagpad soms gescheiden was van het zandpad, de naam die ook nu nog bestaat . In 1915 werd het jaagpad opgeheven, nadat al enkele decennia eerder een kanaalverbinding van de Rijn met Amsterdam tot stand kwam.Sinsdien is het jaagpad deels opgegaan in openbare weg; deels letterlijk verdwenen en voor kleine stukjes nog aanwezig. Het cultuurhistorisch belang van het jaagpad is niet zozeer het herstel; de functie is definitief verloren. Het jaagpad is meer te zien als inspiratie voor een Vechtprofiel waarin ruimte is voor een wandelpad. Dat is een betekenis die de Vecht over grote lengten verloren heeft. Het (terug)winnen van die wandel- en verblijfs- mogelijkheid is alleen reëel in combinatie met oeververbreding, wegversmalling en een verkeerscirculatieplan mogelijk zijn. Uit de aard der zaak was de Vechtoever vroeger open; anders is een schip maar moeilijk vanaf de kant te trekken. Het snijden van de bitterling betekende een bepaald beeld, specifiek samenhan- gend met de transportwijze. Nu groeien delen van de oever dicht. Dat is geen probleem in verband met transport, maar verandert de waarneming van de Vecht fundamenteel. Het is een lastig probleem: een verdicht beeld, mits mooie doorzichten bewaakt worden sluit aan bij het parkachtig karakter; vanwege de jaagpadgeschiedenis zou een open beeld toepasselijker zijn.

[gebaseerd op: langs de Utrechtse Vecht Albers, L. 1984]

53