Visie
Het Vechtplassengebied zal in de toekomst nog meer dan nu de dynamiek ervaren die de Randstad en zijn grote verbindingen naar het oosten en zuiden teweegbrengen. Toch biedt de complexe ruimtelijke structuur die beperkt ‘doordringbaar’ is een behoorlijke weerstand tegen grootschalige verstedelijkingsprocessen. Voor de grote veen- weidepolders in het noorden ligt die dreiging wel op de loer. De karakteristieke openheid in de noordelijke Vecht is een instabiele ingrediënt van het Vechtdecor. In het zuidelijk deel vormt het Amsterdam-Rijnkanaal een zekere barriëre die de scheiding tussen explosieve corridor-ontwikkeling aan de A2 en de kleinschalige Vechtstreek versterkt. De kleine gemeenten in de Vechtstreek zullen aandringen op uitbreidingen om hun vitaliteit op peil te houden. Die uitbreidingen zijn klein maar kunnen grote en negatieve invloed hebben. Nieuwe voorstellen omtrent ‘wonen aan de Vecht’ kunnen daar een positieve draai aan geven. De Vechtstreek zal wel grote veranderingen meemaken met betrekking tot water en landbouw. Diepe droogmakerijen zullen vernatten of onder water gaan. De landbouw zal zich verder terug- trekken. Daarmee zal een subtiel bouwwerk van plassen, meren, vernatte polders en veenweide- polders ontstaan waar landbouw, drinkwater- winning, natuur, extensieve en intensieve recreatie zich mengen. De grote opgave zal zijn de belasting van recreatief verkeer zodanig in toom te houden dat het gebied leefbaar en aantrekkelijk blijft. Recreatieve ‘transferia’ zijn onvermijdelijk.
Het gewenste kader voor de ontwikkeling van de Vecht is een Vechtplassengebied dat zich als ‘regionaal park’ presenteert. Een park met een uitgelezen mix van water en land; extensief en intensief; natuur en cultuur. Uitstekend gelegen ten opzichte van Utrecht en Amsterdam; goed ontsloten via enkele slimme poorten met transferia. Het interne netwerk van water- en landwegen is gezellig druk, maar niet overbelast en biedt de mogelijkheid voor lange tochten en korte ommetjes. De Heuvelrug is de droge
contramal waarin de Vechtplassen naadloos overgaan. De barriëre richting Groene Hart is groot, maar een aantal goed gekozen doorsteken doen mens en dier deze barriëre vergeten. Met de Hollandse Waterlinie erbij is de Vechtstreek een opstapeling van boeiende cultuurhistorische lagen: de waterstaatkundige laag; de landgoederen; de dorpsgezichten en de militaire stuctuur.
De Vecht is binnen dat kader een hoofdroute te land en te water; schakel tussen verschillende deelgebieden. De uitdaging zal zijn de eisen aan deze hoofdroute in te lossen maar toch onderge- schikt te maken aan de belevingswereld die de Vecht tegelijkertijd in zichzelf is.
Vanuit de stad Utrecht is de Vecht de opening naar de Vechtplassen en ligt nog 10 kilometer rivier ‘braak’ om zich als ‘Vechts’ water te ontwikkelen.
104